Sorularınızı Yeterli Bulmuyorum

Başarı nedir?

Karnede her dersin 5 olması mı başarıdır?

Taktir almak mı?

Teşekkür almak mı mesela?

Not ortalaman tuttuğu hâlde tek bir dersin “1” gelmesi yüzünden alamadığın o belge…

Sanki hiç emek vermemişsin gibi, sanki hiç başarmamışsın gibi mi sayılmalı?

Peki soruyorum:

Bir insan, yalnızca bir derste tökezledi diye “başarısız” mı olur?

Yapamadığın birkaç matematik sorusu, çok güçlü kullandığın engin Türkçeyi döver mi?

Bir ressamın hayal gücü, bir şairin kelimeleri, bir çocuğun kalbiyle kurduğu dünya…

Neden “puan” kadar değerli görülmez?

Herkesin imkânı aynı mı?

Her çocuk aynı evde büyümüyor.

Aynı huzurla ders çalışmıyor.

Kimisi sessiz bir odada çalışırken, kimisi gürültünün içinde kendini duyurmaya çalışıyor.

Kimisi destekleniyor, kimisi sadece “daha çok çalış” diye itilip duruyor.

Her çocuk bu stresi çekmek zorunda mı?

Bir kâğıtta yazan notlar mı insanı anlatır?

Yoksa o notların ardındaki çaba mı?

Peki büyükler ne kadar başarılı?

Hayatta kaç insan, sevdiği işi yapabiliyor?

Kaç insan mutlu, kaç insan huzurlu?

Kaç insan kendiyle barışık?

Sınavlarda derece yapanların bile bazen kendini kaybolmuş hissettiği bir dünyada…

Başarı yalnızca “en yüksek not” alabilmek mi?

Küçükkken aldığım taktir belgeleri, teşekkür belgeleri…

Şimdi nerede bilmiyorum.

Ama şunu çok iyi biliyorum:

Not ortalamam tuttuğu hâlde zayıf gelen İngilizce dersinin acısı…

Kendimi yetersiz hissetmem…

İşte bu yüzden diyorum ki:

Başarı, sadece karnede yazan rakamlar değildir.

Başarı; düşe kalka yürümek, yeniden denemek, vazgeçmemek…

Ve en çok da kendini bir derse, bir nota, bir belgeye sığdırmamaktır.

Çünkü insan…

Bir sayıdan çok daha fazlasıdır.

Ve şimdi, büyümüş hâlimle canı gönülden söylüyorum:

“Başarısız olduğum sınavlar” diye önüme koyduklarınız, benim eksikliğim değildi.

Ben sizin sorularınızı yeterli bulmuyorum.