Çok Başarılı, Çok Zengin… Ama En Çok Merhametli.

Başarı kavramının içeriğini değiştirdiğimiz gün kaybetmeye başladık.

Çocuklarımız hırçın ve saygısız olsa bile “ama çok başarılı” diyerek ses çıkarmadığımızda kaybettik.

Sadece matematik yapabiliyor diye; insan sevgisi var mı, yeteneği nerede, karakteri nasıl diye bakmadan onları mühendis, doktor yapmaya çalıştığımızda kaybettik.

Türkçeyi çok iyi kullanan, kendini ifade edebilen çocuğu küçümseyip matematikte iyi olanı üstün gördüğümüzde kaybettik.

Anne babasına “Bir isteğin var mı, yapabileceğim bir şey var mı?” diye soran çocuklar yerine; sadece derslerinin iyi olmasına odaklanan bir nesil yetişti.

Sonra o nesil şunu fark etti:

3 kere 7’nin 21 olduğunu bilmek, tek başına hayat standardını yükseltmiyor.

Onlar da kendi çocuklarına şu fikri aşıladı:

“Başarı okulda değil, para kazanmaktadır.”

Bir dönem şu sözler çok söylenmedi mi?

“Çocuğun kızsa popçu olsun, erkekse topçu olsun.”

Şimdi çocuklar para kazanmak için ne yaptıklarını, nasıl yaptıklarını ve neyle yaptıklarını önemsemeden zengin olmanın peşinde.

Sonuç ne oldu?

Koca koca insanları katleden çocuklar…

Annesinin babasının bile korktuğu çocuklar…

İşlediği suçu övünerek anlatan kayıp bir nesil…

Belki de artık başarı kavramını yeniden güncellememiz gerekiyor.

Empati kurabilen çocuk değerlidir.

Kimse görmezken bile etik kurallarla yaşayan çocuk gerçek anlamda güçlüdür.

Çünkü başarı karne notuyla değil, karakterle ölçülür.

Başarı insan olmaktır.