14-15 Yaşımdaki Kendime Bir Mektup

Sevgili küçük ben,

Öncelikle sana söylemek istediğim bir şey var: Büyümek için acele etme. Şu an sana çocuk olmak sıradan geliyor olabilir ama yıllar geçince insan en çok o günlerin saflığını, heyecanını ve dertsizliğini özlüyor. Bu yüzden kalabildiğin kadar çocuk kal. Hayat seni zaten zamanı geldiğinde büyütecek.

Kilonu bu kadar dert etme. Aynada gördüğün şeyin hayatının merkezi olduğunu sanıyorsun ama değil. Vermek için de almak için de önünde uzun yıllar var. Kendini rakamlara ve görüntülere sıkıştırma. Sen bundan çok daha fazlasısın.

Biliyorum, dersler sana sıkıcı geliyor. Sınavların, sistemin ve başarı denilen şeyin ne kadar adaletsiz olduğunu düşündüğünü de biliyorum. Haklı olduğun yerler var. Ama yine de biraz daha önem verirsen, ileride bazı yolların senin için çok daha kolay açılacak. Bana güven.

Bir de her şeyi tek başına halletmeye çalışma. Sürekli güçlü olmak zorunda değilsin. Seni kıranları, üzenleri içine atma. Konuş. Paylaş. Yardım iste. İnsan bazen yükünü taşıdığı için değil, paylaşmadığı için yorulur.

Başarı denilen şey de sandığın kadar basit değil. Herkes sana bir kalıp gösterecek ve içine girmeye çalışacak. Sen o kalıplara sığamıyorsan üzülme. Çünkü senin görevin başkalarının kalıbına girmek değil, kendi kalıbını oluşturmak. Gün gelecek, bugün seni eleştirenlerin bazıları o özgünlüğüne imrenerek bakacak.

Ve son olarak...

Kendini bil. Rabbini bil. Vicdanını koru. Hayatta birçok şey değişecek; insanlar, düşünceler, hayaller, şehirler... Ama vicdanını kaybetmezsen yolunu da kaybetmezsin.