İlim-Hane

“Çocuk, silah, cinayet, intihar…”

Bu kelimeleri yan yana getirmek ne kadar zor. Ama artık zor olan sadece cümle kurmak değil; bu kelimelerin hayatımızda bu kadar yer bulması.

Gün geçtikçe bir şeyleri kaybediyoruz gibi hissediyorum. Belki de en çok, gerçeğin değerini kaybediyoruz. Çünkü artık çocuklar gerçeği değil, süslenmiş bir dünyayı izleyerek büyüyor.

Ekranlarda gördükleri hayatlarda kimse yorulmuyor. Anneler her zaman bakımlı, babalar kaygısız. Evler düzenli, sofralar eksiksiz. Faturalar sanki kendiliğinden ödeniyor. Kimse geçim derdi yaşamıyor, kimse yetişme telaşında değil. Herkes bir hikâyenin kahramanı gibi yaşıyor.

Ama gerçek hayat öyle değil.

Gerçek hayatta çocuk eve geldiğinde annesini yorgun bulur. Gün boyu çalışmaktan bitkin düşmüş, belki saçını bile toparlayamamış bir anne… Baba desen, hayatın yükünü sırtında taşıyan, geç kalmamak için koşturan bir adam. Sofrada her zamanki yemek vardır. Ne eksik ne fazla. Sadece gerçek.

Ve çocuk, iki dünya arasında kalır. Gördüğü ile yaşadığı birbirini tutmaz. İçinden belki de şunu geçirir: “Demek ki bizim hayatımız eksik… Demek ki benim annem babam olması gerektiği gibi değil…”

Oysa eksik olan hayat değil, bakış açısıdır.

Eskiden çocuklar sokakta oynardı. Düşerdi, kalkardı. Her sınıfta kolu kırılan bir çocuk olurdu. O alçının üzerine arkadaşlarının isimlerini yazması bile bir hatıraydı. Anneanneyle, babaanneyle geçirilen küçük anlar bile gerçekti, dokunulurdu.

Şimdi çocukların kolları kırılmıyor belki. Ama iç dünyaları daha kırılgan. Çünkü sürekli kıyasın, sürekli “daha iyi”nin içinde büyüyorlar. Gerçek hayat, izlediklerinin yanında sönük kalıyor.

Ve biz fark etmeden, sade olanı değersiz sanmaya başlıyoruz.

Oysa gerçek hayat; yorgun bir annenin emeğinde, sessizce çalışan bir babanın çabasında, eksiksiz değil ama yeterli olan bir sofrada saklıdır.