Bir Damla Bir Hayat

Uyuşturucu ile mücadele artık sadece güvenlik güçlerinin ya da hukuk sisteminin omuzlarında taşıdığı bir yük değildir. Bu, bir milletin geleceğini koruma meselesidir. Çünkü sokaklarda dolaşan her madde, yalnızca bir bireyi değil; bir aileyi, bir mahalleyi, bir toplumu zehirler. Karapara pazarının büyüklüğü ve dönen paranın cazibesi, bu kirli düzeni beslerken hedef tahtasında en savunmasız olanlar vardır: 15–24 yaş arası gençler.

Bir kişi bağımlı olduğunda yalnız değildir; en az üç kişiyi daha bu karanlığa çekme potansiyeli taşır. Bu yüzden her kaybedilen genç, sadece istatistiksel bir veri değil, bir avuç vatan toprağıdır. Sessizce eksilen, fark edilmediğinde kanayan bir kayıptır bu.

Türk Ceza Kanunu, uyuşturucu suçlarını açık ve net biçimde tanımlar. Ancak sorun, cezaların kâğıt üzerinde kalmasıdır. Ceza infaz sistemindeki aksaklıklar, caydırıcılığı zayıflatmakta; sokakları ise her geçen gün daha tehlikeli hâle getirmektedir. Bugün “sokaklar ateş ediyor” deniyorsa, bu mecaz değil; acı bir gerçektir.

Ailelerin en zor sınavı ise dengeyi korumaktır. Çocuğu ne aşırı sıkmak ne de tamamen başıboş bırakmak çözüm değildir. Asıl mesele, fark edebilmektir. Çünkü tehlike çoğu zaman bağırarak değil, fısıldayarak gelir.

Sakız çiğnemeyen bir çocuğun aniden sürekli sakız ya da çekirdek tüketmeye başlaması…

Daha önce kullanmadığı hâlde göz damlasına ihtiyaç duyması…

Eve geldiğinde sahneye çıkan bir solist gibi yoğun ve alışılmadık parfüm kokması…

Burun çekme alışkanlığı yokken bu davranışın ortaya çıkması…

Bu illetten kurtulmak için alınacak önlemler sert ve net olmak zorundadır. Gerekirse telefon numarası değiştirilmeli, adres silinmeli, hatta şehir terk edilmelidir. Çünkü bazı savaşlar bulunduğun yerde kazanılmaz. Evladını kurtarmak, her konforun önünde gelir.

Uyuşturucu ile mücadele, sadece yasalarla değil; bilinçle, cesaretle ve erken fark edişle kazanılır. Bir çocuğu kurtarmak, bir geleceği kurtarmaktır. Ve her kurtarılan genç, bu toprakların yarınlara daha güçlü basması demektir.