İlim-Hane

Yıldız Yolcusu ve Çiçekli Rehber

Zamanın durduğu, mekanın ise sadece ışıktan ibaret olduğu o sonsuz boşlukta, ruh birden kendini bulutların çok üzerinde, yıldızların tam kalbinde buldu.

Burası ne bir rüya ne de tam bir uyanıklıktı; burası "ara" bir diyardı.

Önde, heybetiyle gökyüzünü süsleyen, adımları sanki bir melodiymişçesine zarif bir kadın yürüyordu. Üzerinde, gün ışığından daha parlak, saf beyaz ketenden bir elbise vardı.

Elbisenin her bir yanı, dünyanın hiçbir bahçesinde görülmemiş güzellikte çiçeklerle bezeliydi.

Fakat bu çiçeklerin bir sırrı vardı:Hiçbiri diğerine değmiyor, her biri sanki görünmez bir düzenin parçası gibi kendi özel alanında, kendi eşsiz rengiyle parlıyordu.

Bu çiçekler, aslında hayatın içine serpiştirilmiş ama birbirine karışmayan o kutsal nimetlerin ve anların birer yansımasıydı.

Kadının altın saman sarısı saçları, omuzlarından aşağı bir nehir gibi dökülüyor; her adımında arkasında yıldız tozlarından bir iz bırakıyordu.

Yüzü bir gizemdi, ama ruhu o kadar tanıdık ve o kadar güzeldi ki, peşinden gitmemek imkansızdı.

Ruh, bir gözlemci olarak onun bir miktar gerisindeydi.

Aradaki o mesafe, aslında bir saygı ve öğrenme mesafesiydi.

Kadın, uzay boşluğunda sanki düz bir yolda yürür gibi kararlıydı.

Derken, ufukta dönen, ışık saçan ve yıldızlarla örülmüş devasa bir boyut kapısı belirdi. Bu kapı, bilinmeyene, daha yüksek bir hakikate açılan bir geçitti.

Kadın o kapıya doğru süzülürken, arkasındaki gözlemciye! sessiz bir mesaj fısıldıyordu:

"Korkma, dünya üzerindeki çiçeklerin nasıl bir nizam içindeyse, senin yolun da öyle düzenli. Sadece ışığı takip et."

Tam o kapıdan geçecekken, evrenin sessizliği bir uyanışla bozuldu. Gözler açıldığında, o ihtişamlı kadının saflığı ve yıldızların zindeliği hala odanın içindeydi ve o muhteşem an odanın her yerine sinmişcesine parıldıyordu. Yolcu O An Anladı bu Hayal yada Rüya değil, Gerçeğin Ta Kendedisiydi.