Vakit Varken

Hayat çoğu zaman ileriye bakılarak yaşanıyor.

“Sonra düzeltirim”, “şartlar değişince”, “zamanı gelince” denilerek ertelenen nice şey, günlerin arasına karışıp görünmez oluyor. Oysa elde olan tek şey, içinde bulunulan andan ibaret.

Çalışılır, çabalanır, bir şeyler kurulur. Kimi zaman niyet temizdir, kimi zaman yol uzadıkça yük ağırlaşır. Başlangıçta masum görünen adımlar, süreç içinde sertleşebilir. Haklılık duygusu öne geçer, farkında olmadan mesafe koyulur. Yapılanın doğruluğu savunulurken, geride kalan iz pek hesaba katılmaz.

Bazen küçük bir tavır, söylenmemiş bir sözden daha derin iz bırakır. Bazen de söylenen bir cümle, asıl maksadı aşar. Dışarıdan bakıldığında her şey yerli yerinde duruyor gibidir; ama içeride bir şeyler eksilir. Ve bu eksilme çoğu zaman hemen fark edilmez.

Gündelik koşuşturma içinde bazı hâller normalleşir. Sertlik, mesafe, acele… Zamanla bunlar karakterin bir parçasıymış gibi taşınır. Oysa alışılan her şey doğru değildir; sadece sık tekrar edilmiştir. Güçlü görünme çabası, inceliği gölgede bırakabilir. Haklı kalma isteği, sessiz kırılmalar doğurabilir.

Zaman geçtikçe fark edilen şudur: Asıl ağırlık, yapılanlarda değil; bırakılan izlerdedir. Bir rahatlama, bir hafifleme, bir ferahlık… Ya da tam tersi. Hayatın sonunda kalan şey, çoğu zaman söylenenler değil; geride bıraktığı etkidir.

Bu yüzden bugün, hâlâ imkân varken, daha dikkatli bir yerde durmak kıymetlidir. Daha yumuşak, daha sahici, daha farkında… Çünkü bazı şeylerin telafisi zamana değil, ana bağlıdır. Kaçırılan fırsat, çoğu zaman gürültüyle değil; sessizlikle kaybolur.

Ve belki de geriye dönüp bakıldığında en net görünen şudur:

Her şey geçer; fakat bırakılan iz kalır.